Ο λόφος της Τάρα (κελτοϊρλανδικά: Temair na Ri, «Λόφος των Βασιλέων»), που βρίσκεται κοντά στον ποταμό Boyne, είναι ένα αρχαιολογικό συγκρότημα που βρίσκεται μεταξύ των πόλεων Navan και Dunshaughlin στην κομητεία Meath, στο Leinster, της Ιρλανδίας. Περιλαμβάνει μια σειρά από αρχαία μνημεία, και σύμφωνα με την παράδοση, ήταν η έδρα του RI na hÉireann Ard, ή ο Ύπατος βασιλιάς της Ιρλανδίας.
Πρόσφατες έρευνες αναφέρουν πως παρά τις πλούσιες διηγήσεις που προέρχονται από μυθολογίες, η Τάρα δεν ήταν μια πραγματική έδρα της βασιλείας, αλλά ένας ιερός τόπος που συνδέεται με τελετουργίες βασιλείας. Άλλοι ιστορικοί έχουν υποστηρίξει ότι η έννοια καθεαυτή είναι ως επί το πλείστον μυθική.
Στην κορυφή του λόφου, στα βόρεια της κορυφογραμμής, είναι μία οβάλ κατασκευή από την Εποχή του Σιδήρου, η οποία κατευθύνεται από ανατολικά προς δυτικά και περιβάλλεται από μια εσωτερική τάφρο και εξωτερική όχθη , γνωστή ως Raith na Ríogh (το Φρούριο των Βασιλέων, επίσης γνωστό ως Βασιλική περίφραξη). Η κεντρική κατασκευή αποτελείται από το σύμπλεγμα δύο κυκλικών αλληλο-εφαπτόμενων περιβόλων , ένα φρούριο -δαχτυλίδι και ένα οχυρωμένο ύψωμα, γνωστό ως Teach Chormaic (το σπίτι του Cormac) και το Forradh ή βασιλικό κάθισμα. Στη μέση του Forradh υπάρχει ένας μονόλιθος, ο οποίος πιστεύεται ότι είναι η Lia Fáil (Stone of Destiny) δίπλα στην οποία στέφθηκαν όλοι οι Ύπατοι Βασιλείς. Σύμφωνα με το μύθο, η πέτρα θα φώναζε, αν μια σειρά από προκλήσεις ανδρείας, πραγματοποιούνταν από τον επίδοξο βασιλιά. Στο άγγιγμα του, η πέτρα θα άφηνε ένα διαπεραστικό ήχο, τρεις φορές, αν ο εκλεκτός αποδεικνυόταν πώς ήταν ο κατάλληλος βασιλιάς που θα μπορούσε να ακουστεί σε όλη την Ιρλανδία (αντίθετα από τη Σκωτσέζικη Lia Fail που "φώναζε" μία και μόνη φορά).
Στα βόρεια των φρουρίων υπάρχει ένας μικρός νεολιθικός τάφος, γνωστός ως Dumha na nGiall (το ανάχωμα των ομήρων), το οποίο κατασκευάστηκε γύρω στο 3400 π.Χ..
Προς τα νότια του βασιλικού λόφου βρίσκεται ένα ακόμα δαχτυλίδι-φρούριο, γνωστό ως Raith Laoghaire (οχυρό του Laoghaire), όπου ο επώνυμος βασιλιάς λέγεται ότι έχει θαφτεί σε όρθια θέση. Μισό μίλι νότια του λόφου της Τάρα υπάρχει άλλο ένα οχυρό, σε γειτονικό λοφίσκο, γνωστό ως Rath Maeve, το φρούριο της θρυλικής βασίλισσας Μάεβ, η οποία συνδέεται με την περιοχή Κόνναχτ (Δυτική Ιρλανδία).
Για πολλούς αιώνες, οι ιστορικοί εργάστηκαν για την αποκάλυψη των μυστηρίων της Tara, και πρότειναν ότι από την εποχή της πρώτης κελτική επιρροή μέχρι την εισβολή του Richard de Clare το 1169, ο λόφος της Τάρα ήταν ο πολιτικός και πνευματικός πυρήνας του νησιού .
Ο λόφος της Tara ήταν η έδρα των βασιλέων της Ιρλανδίας μέχρι τον 6ο αιώνα. Ο ρόλος αυτός παρατάθηκε μέχρι τον 12ο αιώνα, έστω και χωρίς το πρότερο μεγαλείο. Είναι βέβαιο ότι η παλαιότερη ιστορική καταγραφή πιστοποιεί πως οι ύπατες βασιλείες εγκαινιάστηκαν εκεί, και το "Seanchas Mor" νομικό κείμενο (γραμμένο πριν από 600 πΧ) ορίζει ότι έπρεπε να πίνουν μπύρα και συμβολικά να παντρευτούν την θεά Maeve (Μάεβ) για την απόκτηση υψηλής βασιλείας.
Παλαιότεροι ακαδημαϊκοί, εντόπισαν προ-Κέλτικά μνημεία και κτίσματα που χρονολογούνται από την Νεολιθική περίοδο περίπου 5.000 έτη πριν. Μία από αυτές τις δομές, το ανάχωμα του ομήρων, έχει ένα μικρό πέρασμα το οποίο είναι ευθυγραμμισμένο με το ηλιοβασίλεμα πάνω στην πραγματική αστρονομική διασταυρούμενη τριμηνία από τις 8 Νοεμβρίου ως τις 4 Φεβρουαρίου, οπότε γιορτάζονταν οι αρχαίες κελτικές γιορτές των Samhain και Imbolc.
Η πολιτική και θρησκευτική επιρροή, του ιερού αυτού τόπου, σταδιακά έχασε την αίγλη της, κατά την εποχή του εκχριστιανισμού του νησιού, από τον Άγιο Πατρίκιο, τον 4ο αιώνα.
Ένας τάφος που βρέθηκε κοντά στο λόφο, υποτίθεται ότι ανήκει στο βασιλιά Lóegaire, ο οποίος λέγεται ότι είναι ο τελευταίος μή Χριστιανός βασιλιάς της Ιρλανδίας.
